De religies van het Midden-Oosten – met uitzondering van de hogepriesterlijke religies in Perzie en Judea -  zijn altijd MOEDER-religies geweest.
Ook de Islam is in diepste wezen een moederreligie, hetgeen op een heel directe en concrete wijze tot uitdrukking wordt gebracht door de wijze waarop in de Koran God wordt aangesproken, namelijk als ‘de genadevolle en de barmhartige’, begrippen die volgens de astrologische theorie thuishoren bij het gevoelig makende dierenriemteken KREEFT, dat juist vanwege het vermogen de werkelijkheid op een begrijpende, empathische (d.w.z. in- en aanvoelende) wijze te benaderen ‘moederlijk’ – en daarmee matigend – kan worden genoemd, matigend in die zin dat binnen een moederwereld niemand het recht heeft de werkelijkheid van een ander te ontkennen of te vervalsen, zoals dat binnen de wraak- en offercultuur van Plutonische ‘beestaanbidders’ wel het geval is.

Klerikale antireligies (alle vormen van patriarchale religiositeit die de priester op vals-autoritaire wijze tot God verheffen) zijn het tegendeel van op matiging gerichte moederreligies en dat is de reden waarom Shree Rahnees (‘de Bhagwan’) ooit stelde dat ‘joden’ (hij verzuimt aan te geven welke joden hij op het oog heeft) schuldige mensen zijn, die voortdurend op zoek zijn naar ‘het mateloze beest’ dat ze – vaak zonder het zelf te weten – aanbidden. Letterlijk zegt hij: “Ze scheppen hun eigen duivels en daarom zijn ze schuldig.”
Wat de man daarmee bedoelt te zeggen is dat mensen die zichzelf zien als een verlengstuk van God altijd gedwongen worden datgene wat niet bijzonder goddelijk is in henzelf te projecteren in anderen. God aanbidden (gezien als God willen zijn)  eist demonisering van anderen.

De priesterlijke moralist – wat algemener gesteld – geeft, juist door de op ontkenning gebaseerde projectie van een deel van de werkelijkheid in een tot vreemdeling uitgeroepen ander, zichzelf over aan een irrationele wraak- en offercultuur, die hem dwingt een eeuwige oorlog te voeren met een vijand, die nooit overwonnen kan worden, omdat de vijand in feite een deel van het eigen zelf is. Men projecteert het kwaad in mensen die objectief gezien onschuldig zijn, omdat ze niet ageren, maar reageren.
Het gedrag van de kwaad gemaakte ander is een antwoord op kwaadaardig, manipulatief gedrag. De een maakt de ander kwaad, die ander slaat in woede terug, maar omdat de dader heilig is verklaard – onzichtbaar gemaakt met behulp van een oneerlijke  (want goddelijk verklaarde) moraal – wordt de woede van de degene die kwaad is gemaakt altijd gezien als een beestachtige (onverklaarbare) daad van agressie, zodat het slachtoffer, die als product van de kwaadaardigheid van anderen in zekere zin onschuldig is, voor eeuwig wordt opgesloten, gehaat en bestraft in een wereld waarin schijnheilige sadisten voortdurend kwaad bedrijven – en ook mogen bedrijven – omdat ze zichzelf ‘heilig’ hebben verklaard.

Dat is de paradoxale waanzin van het klerikale of hogepriesterlijke morele denken, waar de anarchistische rebel Jezus  in de evangelieverhalen zich tegen keert.  Hij vertegenwoordigt ‘het Goddelijke Kind’ dat de onschuld van een MENS geworden God tegenover de  schijnheilige burgermansmoraal van de God-geworden schuldigen plaatst.
De klerikale moralist wordt het slachtoffer van zijn eigen overdreven goedheid. Hij wil zo graag fatsoenlijk zijn, dat hij niet meer in staat is het onfatsoenlijke beest in zichzelf te bedwingen, waardoor hij de willoze slaaf wordt van het tot God verheven onfatsoen: een beest dat uit naam van het fatsoen een vernietigende dictator wordt.
In het kerstverhaal wordt verwezen naar de opportunistische koning Herodus. Nadat wijzen uit het Oosten hem hebben verteld dat er een Koningskind geboren is in Bethlehem besluit hij, gedreven door blinde ambitie en de daaruit voorvloeiende angst voor verlies van macht,  alle pasgeboren kinderen van Bethlehem te vermoorden.

De problematiek van het vernielzuchtige fatsoensdenken wordt volgens astrologen zichtbaar gemaakt door de planeet PLUTO (verwijzend naar de gevoelsmens die intens kan liefhebben, maar ook intens kan haten) die het tegendeel is van de matigende Moeder: de vergevensgezinde MAAN (ALLAH), die staat voor genade en compassie.

Waar binnen het liberale verlossingsdenken (het evangelische denken) het Plutonische machtsdenken (plutocratie) en het grootheidsdenken van de Leeuw (imperialisme) gematigd worden door de moederlijke Maan (‘zalig zijn de zachtmoedigen’), daar wordt het grootheidsdenken van de Zon op een ‘monsterlijke wijze’ versterkt door de planeet Pluto, binnen een wereld waarin de negatieve Zon-Pluto-mens tot koning wordt uitgeroepen.

De planeet Pluto staat in zijn negatieve gedaante voor destructie. In het Volkskrantmagazine van 28 mei 2005 geeft ‘topacteur’ Jack Wouterse (geboren 17 juni 1957) een verhelderende omschrijving van die Plutonische vernietigingsdrang:

 ”Ik had Meccano als kind. Allemaal van die schroefjes. Mijn vader moest het voor me in elkaar zetten, terwijl ik er naast zat. Het enige wat ik echt goed kan en leuk vind is slopen, gewild of ongewild. Alles wat ik in mijn handen krijg gaat kapot. Als ik knopjes zie moet ik er aan zitten en dan is het meteen stuk…”

Dat is de tragiek van ‘het beest’. Het wil van alles, maar zodra het de goede wil omzet in goede daden maakt het alles ‘verdomd goed’ kapot…!

Wie de horoscoop opstelt van Jack Wouterse met behulp van het programma NEW AGE ASTROLOGIE (dat een geheel eigen duidingsysteem hanteert) die ontdekt dat de Zon een negatief aspect vormt met de planeet Pluto (een dubbelplaneet in feite die vanwege zijn geringe afmetingen geen ‘echte planeet’ mag worden genoemd).
Negatieve Zon-Pluto-aspecten brengen volgens de astrologische theorie mensen in contact met blind, onbeheersbaar geweld.
Mensen die zich druk maken om niks vind je hier. Mensen die bij het minste of geringste reageren met duivelse driftaanvallen.
Daarbij maakt het niet uit tot welk sociaal milieu een mens behoort. De horoscoop van Koningin Beatrix bijvoorbeeld toont een negatief Zon-Pluto-aspect. Het is een bekend feit dat Beatrix erg driftig kan worden. Zijzelf spreekt over haar ‘Russische temperament’.

Het zal duidelijk zijn dat negatieve, blind geweld oproepende krachten binnen de wereld van de politiek bijzonder gevaarlijk kunnen zijn, vooral wanneer mensen een wereld opbouwen waarin macht niet gecontroleerd kan worden door matigend recht.
Een blind-agressief opererende (Zon-Pluto) politicus  streeft naar macht in een wereld waarin de grenzen tussen fictie en werkelijkheid worden uitgewist. De destructiviteitsdrang van Pluto wordt daardoor in dienst gesteld van het grootheidsverlangen van de Zon, en omdat Zon en Pluto een negatief verbond vormen zal de man je alleen maar ellende kunnen brengen, omdat hij domweg niet in staat is zichzelf te zien als het destructieve kind dat – zoals Jack Wouterse het uitdrukt –  ‘niets anders kan dan slopen: gewild of ongewild…’
Dat is de reden waarom wijsgeren in de oudheid de mens als filosofische opdracht weinig meer voorhielden dan de simpele opgave’ KEN UZELF’ (een stelling die uitgaat van de veronderstelling dat de mens een eigen, uniek zelf bezit dat gekend – of openbaar gemaakt – kan worden).
Weet wie je bent – en als je van jezelf weet dat je een vernielzuchtig stuk vreten bent, waarschuw de anderen daar dan even voor, zodat ze hun tere, breekbare spulletjes in veiligheid kunnen brengen, wanneer je een stalen kroesje met thee of koffie leeg komt drinken.

Jack Wouterse is eerlijk. Die geeft toe dat er een klein vernielzuchtig gekje in hem schuilgaat. Maar mensen in de wereld van de politiek en de economie die vanwege hun positie het zich domweg niet meer kunnen veroorloven eerlijk te zijn ontpoppen zich vaak als blinde slopers en destructieve intriganten, die vanwege hun gebrek aan compassie en genade psychopathische trekjes gaan vertonen.
Ze gevaarlijke gekken noemen is de ergste zonde die denkbaar is. Onmiddellijk wordt het heilig verklaarde beest uit de kast gehaald (sadisme gehuld in een moreel jasje) en  wordt de als ‘eeuwige vijand’ bestempelde tegenstander bestookt met gif, haat en venijn, die niet als zodanig aangemerkt mogen worden, omdat fatsoenlijke haat ‘goddelijke liefde ‘ is…
Hels bedrog allemaal – dat alleen maar bedwongen kan worden door eerlijke luitjes als Jack Wouterse, die de humanistisch-liberale visie uitdragen dat een mens van de eigen lelijkheid een kunst moet zien te maken.

“We moeten het kwaad in  onszelf en in anderen  leren beheersen”, stelt de Franse schrijver-filosoof Albert Camus in zijn boek ‘De mens in opstand’. Een oproep die in een tijd waarin religieuze mensen op sentimentele wijze over ‘vrede’ en ‘onschuld’ zingen best eens herhaald mag worden.

Astrologie, dit even ter toelichting, gaat er vanuit dat de hoeken die planeten op het moment van de geboorte vormen – aspecten – in belangrijke mate het eigen karakter en het eigen levenslot bepalen. Ze zijn in zoverre deterministisch dat negatieve eigenschappen altijd aanwezig zijn. Het kwaad vernietigen is dus niet mogelijk. Het kwaad verzachten en neutraliseren daarentegen wel. Het ontwerpen van een dualistische moraal (ik en het eigen volk zijn goed en de vreemde anderen zijn altijd kwaad) verzacht en neutraliseert niets. Zo’n moraal leidt alleen maar tot een toestand waarin eeuwig oorlog moet worden gevoerd.

Astrologie is gebaseerd op de Orientaalse visie op het menselijk bestaan, een creationistische visie die God ziet als het geheel van het bestaande: God als ‘de grote mensenfamilie’, God als ‘het zijnde’…, ‘Ik ben Ik ben’.  Alleen door jezelf te zien als deel van alles kun je God benaderen.

Dat betekent dat niemand binnen het grote geheel het recht heeft God te claimen, zoals de joods-christelijke of Messianistische religies dat hebben gedaan. Zij projecteren een deel van het bestaande in een persoonlijke God, die onlosmakelijk gekoppeld wordt aan de eigen groep, de eigen partij, het eigen volk, de eigen kerk.
Die persoonlijke God kan alleen benaderd worden door mensen die meer zijn dan de anderen..: de uitverkorenen, de partijleiders, de priesters…
De elite (die zich goddelijk waant) schept een hiërarchisch geordend geheel, waarin de leider gehoorzaamheid verlangt. God en gehoorzaamheid zijn als het ware synoniemen. Gehoorzaamheid is dan ook de essentie van elke vorm van orthodox religieus-politiek denken.
Wie de uitspraken van Adolf Hitler bestudeert zal ontdekken dat hij absolute gehoorzaamheid eist: ‘Er kan maar een leider zijn, de rest dient te volgen.”
Juist dat benadrukken van de Goddelijke eigenschappen van de Leider die gehoorzaamheid eist maakt van de Nationaal-Socialistische beweging een orthodox-religieuze (fascistische) beweging.
Hitler was binnen die religieus-Messianistische beweging een hogepriester, de plaatsvervanger van God op aarde, een Messiaanse leider, die een duizendjarig koninkrijk op aarde wilde vestigen.

Goddelijke volkeren bestaan niet

Binnen de holistisch-Oriëntaalse zijnsvisie, waarvan de astrologie de meest zuivere uitingsvorm is, bestaan er geen goddelijke volkeren, geen goddelijke priesters, geen goddelijke profeten of andere zaken die gezien moeten worden als exclusieve verwijzingen naar ‘God’.
Alles en iedereen is deel van het grote geheel. Zodat al diegenen die de gelijkheidsvisie van het holisme ontkennen ‘vijanden van het Goddelijke’ genoemd kunnen worden.
Het is die opvatting die ook tot uitdrukking wordt gebracht in het boek GENESIS.
In het paradijs staat de boom van het leven centraal. Het woordje leven verwijst naar een liberale, onschuldige maatschappij waarin niemand de behoefte heeft de ander met behulp van een sadistische moraal het leven onmogelijk maken.
De duivel is binnen dit verhaal niet de mens die naakt over straat loopt, maar diegene die de blootloper veroordeelt op grond van ‘een valse moraal’ , een moraal die onschuldige mensen schuldig maakt.
Zodra die valse moraal zich binnendringt binnen de leefgemeenschap van de onschuldigen (Eva die zich door de Slang laat verleiden) treedt het bederf op.
Mensen verliezen hun onschuld, er is sprake van valse schaamte, angst, haat, verlies in het geloof in de eenheid van alles.
Met andere woorden: een dualistische wereld wordt in het leven geroepen, met blind-sadistisch vijanddenken, dat niets anders doet dan de ene mens opzetten tegen de ander.
Binnen zo een vals-moralistische wereld gaan mensen niet meer op zoek naar elkaar. Ze zoeken goedheid en daarom moet een ander ‘slecht’ worden gemaakt. Want alleen via het haten en vernietigen van de ander wordt de valse moralist ‘goed’.

Weinig mensen maken zich in onze tijd nog druk over het merkwaardige feit dat wij in een wereld leven die de onschuld wil vernietigen.
We zijn ‘geseculariseerd’, hetgeen betekent dat we alles wat met Oriëntaalse wijsheid te maken heeft als echte goede moralisten overboord werpen.  De weinige mensen die nog Bijbelverhalen lezen zijn ouderwets orthodoxe moralisten die alleen maar op zoek zijn naar ‘het kwaad’, dat totaal en radicaal door de goede mensen vernietigd dient te worden.
Die ‘goede’ moralisten willen alleen maar investeren in macht, geld, en onverslaanbare legers die de goede mens in staat moeten stellen een eeuwige jacht te maken op de machten van het kwaad…  Dat de essentie van hun ‘goede’ machtswereld haat, wraak en vernietigingswoede is willen ze niet inzien. Goede haat, goede wraak en goede vernietigingswoede kunnen nu eenmaal niet slecht zijn.

Zodat je als objectief waarnemer alleen maar kunt concluderen dat een echte moralist (je zou hem een immoralist kunnen noemen, een moreel mens die de valse moraal verwerpt) er naar moet streven zich onpartijdig op te stellen. Je begeven dus naar een gebied waar niet de verdelers de macht in handen hebben, maar de holisten, de mensen die naar eenheid streven…
De Duitse filosoof Friedrich Nietzsche verwijst daar naar in zijn boek ‘Jenseits von Gut und Böse’….

“Die Unwahrheit als Lebensbedingung zugestehn: das heisst freilich auf eine gefährliche Weise den gewohnten Werthgefühlen Widerstand leisten; und eine Philosophie, die das wagt, stellt sich damit allein schon jenseits von Gut und Böse.”

Het Noodlot is nooit een geliefd onderwerp geweest in een oppervlakkige geldsamenleving die wordt beheerst door mensen die een broertje dood hebben aan al diegenen die op een serieuze wijze na willen denken over het leven.  God en de Mammon, zo kun je al in het Oude Testament lezen, die kun je onmogelijk allebei dienen..; daar waar het wel gebeurt is God weinig meer dan de gecastreerde knecht van het groot-kapitaal.

Vroeger, in de verre oudheid, maar ook gedurende een periode waarin Europa onder geestelijke invloed van de sterk fatalistisch ingestelde moslims stond, werd het Lot niet verketterd en/of belachelijk gemaakt. Mensen waren ook toen niet vies van geld, genot en vormgebonden religie, maar al die materialistische zaken, die in onze moderne samenleving tot taak hebben de mens onwetend te houden, stonden in die zogenaamd primitieve tijden in dienst van het pessimistische verlangen naar weten. God mocht meer zijn dan een zinloze opeenstapeling van leugens, hij mocht de God van de wetenschapper zijn.

De oudste beschavingen waren – juist omdat zij het pessimisme (met het daaraan gekoppelde fatalisme) niet afwezen – gericht op de wil tot weten (gesymboliseerd door het ontheiligende ATHENE), terwijl onze moderne – optimistische (op maakbaarheid gerichte) – beschaving gericht is op het in standhouden en bevestigen van het niet-weten (gesymboliseerd door het heiligheid scheppende  JERUZALEM).

Vroeger noemden intellectuelen zich ‘gnostici’ (mensen die niet de blinde gehoorzaamheid, maar de onafhankelijk makende waarheid boven alles plaatsen). Nu noemen intellectuelen zich bij voorkeur ‘agnosten‘ (liever kiezen voor de leugen van het oppervlakkig makende niet-weten dan zeggen dat je als serieus mens iets beter weet).
We weten niks en we willen ook nooit wat weten omdat willen weten, vooral wanneer dat weten schijnweten ontmaskert,  zinloos en zelfs immoreel is, dat is de levensfilosofie van de gemiddelde moderne intellectueel, een levensfilosofie die zich vertaalt in activiteiten die ons het gevoel moeten geven dat we ons leven in eigen hand hebben.

In mijn ochtendblad (de Volkskrant) lees ik de stelling van Kees Kraaijeveld dat de moderne mens verworden is tot een vijand van het lot:

“Met Cola en Microsoft hebben we uit Amerika de overtuiging geïmporteerd dat willen ook kunnen is. De Verenigde Staten zijn er zelf het levend voorbeeld van. De economische boom duurt daar nu al acht vette jaren….. Door die voorspoed groeit ons zelfvertrouwen” “Ook de technologische vooruitgang geeft grip op het leven. Economie en techniek creëren een illusie van controle waarin het lot geen plaats meer heeft.”

Amor Fati

Tegenover die angst voor het Noodlot plaatst hij de meningen van twee filosofen die weinig bekendheid genieten bij het grote publiek.
De een is een pessimist en vrouwenhater, die zich op een passieve, welhaast masochistische wijze uitlevert aan het Noodlot – het betreft hier de Duitse filosoof Schopenhauer, die in sterke mate het literaire werk van de Nederlandse schrijver Willem Frederik Hermans heeft beïnvloed – de ander – de Duitse schrijver en levensfilosoof Friedrich Nietzsche – is een vechter, die weet dat het Noodlot op een zeer dwingende wijze in ons leven aanwezig is, maar die niet bereid is zich door dat dwingende Noodlot te laten degraderen tot slaaf.
Van Nietzsche is de uitspraak afkomstig dat we het noodlot lief moeten hebben (‘Amor Fati’). Het lot treft ons, maar we kunnen het lot naar onze hand zetten wanneer we het bestaan ervan accepteren en ons bevrijden van al die dwaalleren, die ons willoos uit willen leveren aan de negatieve uitwerking ervan.

Schopenhauer was een pessimist: “We kunnen niks tegen het lot doen. We moeten alles accepteren wat ons overkomt – de enige positieve daad die we kunnen stellen is medelijden tonen met de slachtoffers van het Lot”.
Nietzsche was een optimist, die vanuit een uiterst realistische levensbeschouwing, het Lot lief wilde hebben, niet passief, maar strijdbaar, gedreven door de wil de vijanden van het Noodlot met de hamer die zijn filosofische werk diende te zijn, het hoofd in te slaan.

De vijanden van het noodlot zijn volgens Nietzsche al diegenen die niet de moed hebben de realiteit van het bestaan onder ogen te zien. Het zijn de zwakkelingen, de decadenten, de huichelaars en de Godaanbidders die tezamen de negatieve krachten van het Noodlot af willen wentelen op de vrije geesten, die het Noodlot durven lief te hebben, zodat het medelijden dat ze tonen weinig meer is dan een vals-morele poging de eigen schuld te maskeren. Ongepast medelijden, stelde Nietzsche op provocerende wijze, leidt alleen maar tot decadentie. En in een decadente wereld gaat alles wat vitaal en levenslustig wil zijn dood.

Hoewel de visie van Nietzsche extreem genoemd mag worden, omdat medelijden meer is dan een poging de realiteit van het leven te ontlopen, kan toch gesteld worden dat zijn visie aansluit bij de opvatting in oude beschavingen dat religie in dienst behoort te staan van het ontnuchterende, realistisch makende Noodlot: Soms heeft een mens – zo luidt de onderliggende moraal – bittere ervaringen nodig om geestelijke groei mogelijk te maken, zodat medelijden misplaatst is.

Wie het Noodlot niet liefhad werd in de oudheid uitgesloten van belangrijke overheidsfuncties. Een van de belangrijkste conflicten in de geschiedenis van het Midden- Oosten was de strijd tussen de Egyptenaren en de Babyloniers die het Noodlot lief hadden en de door het Zoroastrische priesterdom beïnvloedde Joden, die het Noodlot ontkenden, door de werkelijkheid van het veelgodendom te vervangen door de illusie van een eenzame God die een uitverkoren volk in het leven roept, dat door Hem persoonlijk (via een aan een uitverkoren groep gebonden verlosser) bevrijd zal worden van de slagen van het Noodlot (die volgens de tegenpartij een onlosmakelijk deel van het leven zijn).

De moraal die uit deze leven ontkennende illusie is ontstaan, is de farizeïsche moraal van de kille oordelaar die alle pech van een ander terugvoert naar persoonlijke slechtheid en de onwil de Goddelijke (lees: priesterlijke) Wet te gehoorzamen.

Wie pech heeft deugt niet. Hij heeft gezondigd (de wetten van God overtreden) en hij wordt daarom gestraft. De goede mens daarentegen heeft nooit pech. De goede mens wordt altijd beloond. En als hij al pech heeft (of kwaad heeft gedaan) dan moeten slechte (slecht gemaakte) anderen daarvoor aansprakelijk worden gesteld. Recht en macht worden door ‘God’ tot een geheel aaneengesmeed, hetgeen betekent dat moraal altijd bestraffingsmoraal zal moeten zijn, in handen van een rechter die tegelijkertijd beul en wreker is.

We leven op het ogenblik in een tijd waarin we het gewoon gaan vinden dat het Noodlot anderen treft – anderen…, nooit ons…
We zoeken naar wegen die ons moeten bevrijden van de ernst en de realiteitszin die volgens Nietzsche hoort bij de vrije geest die het Noodlot lief heeft. Nietzsche zou onze tijd daarom een decadente tijd noemen, niet omdat we willen genieten, maar omdat ons genot en ons (vaak misplaatste) medelijden ten koste gaat van de vrije, realistische ander, die vanwege onze onnadenkendheid op een verschrikkelijke wijze moet lijden.

Op het eind van zijn leven, toen de waanzin volgens velen zijn geest verduisterde, ondertekende Nietzsche zijn brieven met een verwijzing naar de aan het kruis gestorven levensleraar Jezus van Nazareth… Hij noemde zich ‘de gekruisigde’….
Terecht, zou ik willen stellen, want in een wereld die wordt geregeerd door vijanden van het Noodlot is elke persoon die de werkelijkheid van het bestaan onder ogen wil zien, gedoemd het kruis te dragen van al diegenen, die de mening zijn toegedaan dat je alleen maar plezier kunt maken, wanneer dat plezier ten koste gaat van een ander.

Medelijden tonen met mensen die om te kunnen leven voortdurend op zoek zijn naar zondebokken (mensen die via een leugenachtige moraal worden gereduceerd tot gebruiksvoorwerpen) leidt er alleen maar toe dat we een wereld scheppen waarin volgens Nietzsche alleen de decadente dwingeland overleven kan.

Wie het Noodlot lief heeft, die gaat volgens Nietzsche op zoek naar een wereld die alle vals-morele grenzen overschrijdt.  “Jenseits von Gut und Böse”. Leven in een wereld die zich aan gene zijde van goed en kwaad bevindt…

Zwolle 31-8-2001

Uit het artikel van KEES KRAAIJEVELD:

…Hoeveel blauw we ook op straat zetten, hoe goed we ons verzekeren en hoe braaf we voortaan met vuurwerk omgaan, het lot zal blijven toeslaan. ‘We betreden de wereld vervuld met aanspraken op geluk en genot (. . .) tot het moment dat het lot ons hardhandig beetpakt en ons duidelijk maakt dat niets van ons, maar alles het zijne is’, schrijft Schopenhauer. Wie gelukkig wil zijn moet zich hierbij neerleggen, zo weet de denker.

Dat valt voor moderne mensen niet mee. Massale woede, verontwaardiging en witte marsen laten keer op keer zien dat we ons geen houding weten ten opzichte van het lot. Op vakantie in ontwikkelingslanden staan we doodsangsten uit, terwijl onze islamitische chauffeur zijn oude bus over zanderige bergwegen stuurt. Idioot natuurlijk, om je lot in de handen van Allah te leggen.
Maar eigenlijk is dat zo gek nog niet. Toen we zelf nog een God hadden, viel er met het lot te leven. Al waren Zijn wegen ondoorgrondelijk, we wisten dat achter alle ellende een Goede Bedoeling school. Nu Hij dood is, blijkt het lot nog springlevend. Het heeft alleen zijn Goddelijke schaapskleren afgegooid. Wat rest is koude willekeur.  (Bron)

Astrologie is nooit religie geweest. In het prechristelijke Romeinse rijk (de baarmoeder van onze joods-christelijke cultuur) waren astrologen adviseurs van de keizers. Keizer TIBERIUS (bekend geworden vanwege het feit dat onder zijn bewind Jezus ter dood werd veroordeeld door de Romeinse landvoogd Pontius Pilatus) was een kundig astroloog. Als zodanig moest hij weinig hebben van religieuze geloofsleren die de mens tot gevangene van een priesterklasse wilden maken.
Rome was op religieus gebied uiterst tolerant. Er waren een aantal gemeenschappelijke rituelen die gekoppeld waren aan mythologische beelden, maar het stond eenieder vrij er een eigen Godsbeeld op na te houden.
De keizer, hoe machtig ook, diende het volk. Senatus Populusque Romanus, “De Senaat en het Volk van Rome” was een leus die honderden jaren lang het politieke leven bepaalde.
Pas in de vierde eeuw na Christus werd een aan dwang gekoppelde staatsreligie ingevoerd door de christen geworden keizer CONSTANTIJN. Het volk werd ondergeschikt gemaakt aan hogepriesterlijke terreur. Ketters werden vervolgd en ter dood gebracht.
 

Philo (Ad Gaium, 38) speaks of Pilate as inflexible, merciless, and obstinate. The Jews hated him and his administration, for he was not only very severe, but showed little consideration for their susceptibilities. Some standards bearing the image of Tiberius, which had been set up by him in Jerusalem, caused an outbreak which would have ended in a massacre had not Pilate given way. At a later date Tiberius ordered him to remove certain gilt shields, which he had set up in Jerusalem in spite of the remonstrances of the people. Catholic Encyclopedia

Like the Assyrio-Babylonian monarchs, who received from their astrologers a monthly forecast of coming events, the Roman emperors believed in the all-powerful influence of the stars upon the destinies of man and nature. Tiberius was a master in the art of casting a horoscope, and regulated all his actions in accordance with his astrological deductions (Josephus, “Ant.” xviii. 6, § 9).

SPQR is de afkorting van het Latijnse Senatus Populusque Romanus, “De Senaat en het Volk van Rome”, de zinsnede die fungeerde als de officiële naam van het Romeinse Rijk.
De afkorting werd als insigne gebruikt vanaf de tijd van de Romeinse Republiek en stond als inscriptie op openbare gebouwen en triomfbogen. Het is niet bekend waar of wanneer de uitdrukking oorspronkelijk is ontstaan, maar ze is niet weg te denken uit de Romeinse geschiedenis. De vaste uitdrukking wordt in ieder geval vanaf de 1e eeuw v. Chr. gemeengoed en zou onder het principaat nog worden verder verspreid over het gehele rijk. Vergaderingen en documenten werden er officieel mee afgesloten en de letters stonden op munten en de vaandels die voor de legioenen werden uitgedragen. Wikipedia

 
Het volledige artikel bevindt zich op mijn
ASTRO-ANARCHO-Wordpress-blog

Of je het nu leuk vindt of niet, een feit is dat sommige mensen meer zien dan een ander. Wanneer zij hun ogen sluiten daalt er geen zwart gebied vol NIETS over hen neer, maar dan komen ze terecht in een wereld waarop NIETS-zieners de meest vreemde etiketten plakken, vreemd daarom, omdat zij praten over iets waar zij (gezien het feit dat ze niets zien) helemaal niet over kunnen praten.

Rudolf Steiner geloofde in het bestaan van geestelijke wezens. Daartoe behoren de engelen die binnen de Abrahamitische religies de rol van strijder (MICHAEL) en boodschapper (GABRIEL) spelen.

Astrologen geloven niet in engelen. Ze erkennen wel het vermogen van sommige mensen meer te zien dan anderen. Dat vermogen wordt met name neergelegd bij diegenen die onder sterke invloed staan van de WATER-tekens (Vis, Kreeft, Schorpioen), tekens die verwijzen naar grenzeloos gevoel (medelijden, empathie, aanvoelings-, inlevingsvermogen, etc..), intuitie, beeldende en visionaire vermogens.
Over de waarde van datgene wat men ziet kan een astroloog weinig zeggen. Wel kan hij wijzen op invloeden die de mogelijkheid van negatieve gevoelservaringen vergroten (via de astrologische aspectenleer). Doodgewone dromen en fantasiebeelden – die voor anderen niet toegankelijk zijn – kunnen als echt worden ervaren, hetgeen gevaarlijk wordt wanneer van anderen wordt verlangd dat zij een persoonlijke ervaring als voor iedereen geldende waarheid dienen te beschouwen (denk aan de visioenen van Mozes, die volgens gelovigen met God zelf sprak, en Mohammed, die contact had met de engel Gabriel).

Astrologisch gezien hoort de engel MICHAEL als goddelijke strijder bij de VUUR-tekens, met name het teken Leeuw, het teken van de ZON.
GABRIEL daarentegen hoort bij de WATER-tekens, met name het teken Kreeft, het teken van de MAAN.
Aan GOD wordt binnen de astrologie geen teken toegekend. Wel aan godsdienstwaanzin, mensen die lijden aan grootheidswaanzin en vanuit het verlangen zichzelf belangrijk te maken zichzelf goddelijke eigenschappen gaan toedichten. Meestal betreft het hier mensen die onder de negatieve invloed staan van de tekens Leeuw (EGO) en Schorpioen (MACHT-MAGIE). In de oudheid werd aan die combinatie de naam AHRIMAN gegeven: de verleider en de misleider die mensen leert dat ze zich gelijk aan God moeten maken.

Binnen de dierenriem staan de Vuur-tekens tegenover de LUCHT-tekens. Lucht is het tegenovergestelde, maar ook het aanvullende element. Zo hoort het vrijheidslievende Lucht-teken Waterman bij het teken van Michael: de Leeuw. De functie van het tegenoverliggende teken is altijd aanvulling, voorkomen dat men zich opsluit in een eigen wereld waaruit ontsnappen niet meer mogelijk is. Het sterke EGO-bewustzijn van de Leeuw moet gerelativeerd worden door het naar vrijheid en broederschap verlangende teken Waterman.

De horoscoop

Rudolf Steiner, geboren 25 februari 1861, 23u 15m, Kraljevica

Wie de horoscoop van Rudolf Steiner bekijkt (zie plaatje hierboven), die ziet dat de Watertekens een hoofdrol spelen via plaatsing van de Zon in het teken VIS en de ascendant in het teken SCHORPIOEN.
Daarnaast speelt het element Vuur een rol via het tiende huis dat wordt beheerst door de Zon (teken Leeuw, EGO), Jupiter (Boogschutter, de verdraagzame LIBERAAL) en Saturnus (Steenbok, de praktische PRAGMATICUS).
Vis plus Schorpioen geeft altijd belangstelling voor zaken die met GEVOEL en SPIRITUALITEIT te maken hebben. Zowel Vis als Schorpioen zijn intense voelers. Mensen die daar geen oog voor hebben en een pedagogisch systeem opbouwen waarin geen plaats is voor gevoelige kinderen kunnen we rustig kinderverkrachters noemen.

Waarmee ik de aandacht wil vestigen op het VRIJE SCHOOL-systeem dat door ANTROPOSOFEN (mensen die de opvattingen van Steiner als een soort heilsleer ervaren) in het leven is geroepen.

De Vrije Michael-school in Zwolle

Het predikaat ‘vrij’ slaat op twee zaken: op het doel kinderen op te voeden tot vrijheid en op het streven naar ‘vrijheid van onderwijs’. Opvoeden tot vrijheid betekent dat men het kind helpt zich bewust te worden van zijn eigen levensmotief, zijn eigen vermogens en zijn eigen wil. Vrij betekent niet, dat de kinderen zich in een sfeer van vrijblijvendheid en grenzeloosheid kunnen ontwikkelen.

De kernvragen van elk kind, wie ben ik, wat wil ik, wat kan ik, spelen op de achtergrond door het gehele vrijeschoolonderwijs heen. Zij zijn ook op latere leeftijd nog actueel, maar in de schoolperiode moet het kind een voorlopig antwoord op deze vragen vinden. Pas dan kan het als jongvolwassene stevig met beide benen in de wereld staan. Het leert te vertrouwen op eigen oordeel en neemt verantwoordelijkheid ten aanzien van zijn handelen.
Vrijheid van onderwijs is een grondwettelijk recht. Tegelijkertijd staat die vrijheid van alle kanten onder druk. Structuurplannen, wet- en regelgeving van de overheid, financiële beperkingen en economische belangen beknotten de speelruimte van de scholen. Vrijescholen streven ernaar speelruimte te scheppen, te bevechten soms, om de belangen van de kinderen te kunnen dienen en hun van nature gegeven ontwikkelingsmogelijkheden te stimuleren.

Bron: Michaelschool Zwolle

Gedachten van Rudolf Steiner

“Antroposofie is een weg naar inzicht die het geestelijke in de mens met het geestelijke in de kosmos wil verbinden. Zij maakt zich in de mens kenbaar als een behoefte van het hart en van het gevoel. Zij moet haar rechtvaardiging vinden in het vermogen deze behoeften te bevredigen. Alleen diegene die in de antroposofie vindt waar hij vanuit zijn gemoed naar zoeken moet, kan haar waarde erkennen. Daarom kunnen antroposofen alleen mensen zijn die bepaalde vragen over het wezen van de mens en wereld even existentieel ervaren als zij honger en dorst ervaren.”

Rudolf Steiner, Kerngedachten van de antroposofie [Wat Michaël wil] (1924, vertaling 1996)

Rudolf Steiner zag de geschiedenis van de mensheid als een progressieve ontwikkeling van de individuele ziel, maar wel als onderdeel van een spirituele hiërarchie. In oudere tijdperken had de ziel in een meer of minder dromend bewustzijn een directe waarneming of gewaarwording van geestelijke wezens. Deze gewaarwordingen verdwenen langzaam maar zeker met de ontwikkeling van de mens tot een zelfstandig individu met een eigen verstand en een Ik-bewustzijn. Uitgaande van dit Ik-bewustzijn is het volgens Rudolf Steiner mogelijk opnieuw tot waarneming van geestelijke wezens en het geestelijke in de kosmos te komen.
Steiner verkondigt dat organismen (en de mens in het bijzonder), en de processen die zich in hen afspelen, het resultaat zijn van invloeden uitgaande zowel van de aarde als vanuit de kosmos (zon, maan en sterren). WIKIPEDIA

Dat een mens in meerdere werelden tegelijk kan leven is een astrologische waarheid die door weinig mensen echt serieus wordt genomen. De meeste mensen denken dat ze op een erg consequente en/of principiële wijze in het leven staan, maar wanneer je de moeite neemt hun gedragingen wat nauwkeuriger te bekijken, dan ontdek je al snel dat hetgeen ze ‘eigen gedrag’ noemen weinig meer is dan aangeleerd gedrag dat niet verwijst naar al die gedragingen die ze andere mensen nooit laten zien.
Daarom worden mensen die de chaos die ze zijn wel laten zien al snel ‘rare’ of ‘vreemde’ mensen genoemd. Dat zijn ze natuurlijk ook, wanneer je er van uitgaat dat een mens zich aan moet passen aan wat ‘normaal’ is. Maar wanneer je er van uitgaat dat in een vrije wereld ‘aanpassing’ aan wat de een of andere goede of slechte dwingeland wil geen vanzelfsprekende zaak is, dan wordt het vreemde gedrag van een onaangepast mens al snel iets minder vreemd.

Een geboortehoroscoop laat zien dat een mens een vat vol tegenstrijdigheden is. Binnen dat complexe geheel waarin EGO, ALTER EGO, maatschappelijke omgeving, vriendenkring etc., als gelijkwaardige zaken naast elkaar worden geplaatst kunnen een aantal hoofdlijnen worden aangegeven waarvan je kunt zeggen dat ze karakterbepalend zijn. Dat karakter hoort bij de persoon en wie via een dom aanpassingsmechanisme (de economie eist dit, de mode eist dat, meneer de pastoor/imam/rabbi wil zus en de paus op zijn dictator-stoel wil zo) die hoofdlijnen uit wil wissen die mag gerust een mensenhater worden genoemd, een vijand van de vrije geest.

Horoscoop Chet Baker

De geboortehoroscoop van CHET BAKER, de melancholieke vertegenwoordiger van een stroming in de jazz die COOL wordt genoemd (afkerig van al te heftige emotionaliteit, bij tijden introvert maar nooit depressief, verstikkend of negatief, zoals dat het geval kan zijn bij aangepaste technocraten die op een koel-zakelijke wijze mensen als pionnen op een schaakbord heen en weer schuiven) laat zien dat de tekens die op een enigszins ouderwetse wijze de rustige koelheid van het bestaan symboliseren (STEENBOK, KREEFT en WEEGSCHAAL) dominant in zijn horoscoop aanwezig zijn.

Zon in het teken Steenbok, Maan in het teken Weegschaal,
Ascendant in het teken Weegschaal, Maan geplaatst in het ascendanthuis.
Pluto, die in zijn negatieve vorm staat voor passie en destructie dominant in huis 10.

Die drie tekens verwijzen naar het jeugdbeeld van ‘Chet: de mooie jongen’, het Adonis-tiep dat op een vrouwelijke wijze mannelijk kan zijn. Een geschenk van de hemel zou je kunnen zeggen, maar ook een enorme belasting in een wereld waarin vrouwelijke schoonheid in een man geen enkele economische waarde bezit. COOL zijn is niet gemakkelijk wanneer de wereld om je heen alleen mar vaart en beweging eist. Geen wonder dus dat veel musici zichzelf in de meest letterlijke zin van het woord probeerden te ‘verdoven’ .
De vereconomisering van het bestaan, die in de jaren zestig werd ingezet via het materialistisch-economische denken van de Rode Jeugd (alleen de wetten van de economie zijn echt, de rest is onzin) betekenden het einde van alles wat COOL was in de muziek. Links stond voor de RAT-RACE. Anti-autoritair. Voor ‘de grote baas’ (MAO, FIDEL, ULBRICHT). En wie weet staat zij daar, samen met rechts, nog altijd voor….

[Sommige liefdes houden stand.
Die voor Chet Baker duurt nu al dertig jaar. …
Als hij speelde, de tengere muzikant
met dat uiterlijk van een Amerikaanse soldaat,
was het bladstil. Je kon een stofje horen vallen.
En toen hij “My Funny Valentine” zong
was de hele zaal één grote brok in de keel.
Mooie momenten.

Uit een gedicht van Remco Campert, 1985.

Informatie

Chesney (Chet) Henry Baker, Jr. (Yale (Oklahoma), 23 december 1929 – Amsterdam, 13 mei 1988) was een Amerikaans trompettist en zanger.
Baker heeft als kenmerk de zachte melancholieke toon die hij in zijn zang en spel op dezelfde manier gebruikt: “hij zingt zoals hij speelt”. Hij is een exponent van de cool jazzschool van de Amerikaanse Westkust in de jaren vijftig. Door zijn overmatig drugsgebruik, vroege dood, en charismatische uitstraling staat Baker ook bekend als “mooie jongen met wie het verkeerd afliep”. In de nacht van donderdag 12 op vrijdag 13 mei 1988 viel hij, waarschijnlijk onder invloed van drugs, uit een raam van hotel Prins Hendrik op de Prins Hendrikkade 55, nabij de hoek van de Warmoesstraat met de Zeedijk, te Amsterdam. Hij overleefde zijn val niet.

Die bullshitterigheid uit Amerika was niets voor hem.”

“Hij was niet op status,” zegt Ria Wigt. Samen met haar man Wim Wigt verzorgde ze de laatste jaren van diens leven de boekingen van trompettist/zanger Chet Baker. “Oké, laat ik het zo zeggen: hij was zich misschien wel bewust van zijn muzikaliteit. Dat hij mensen kon trekken. Maar niet van zijn persoon, van zijn charisma. Echt, hij leefde gewoon in de auto, van plek tot plek, weetjewel. In die zin was hij niet op status, op zichzelf profileren en zo.”
De trompettist, die later hoe langer hoe meer zanger werd, was ècht – en dat voelde zijn publiek haarscherp aan. “Gewoon, hij was wie hij was. En hij was goed. Ik vond dat eigenlijk wel heel bijzonder. Die boerenafkomst, volgens mij was dat het gewoon, no-nonsense. Die bullshitterigheid uit Amerika was niets voor hem.” (Bron: draaiomjeoren)

 Casablanca 

Saturnus en de melancholische mens

“Van de week heb ik Casablanca weer gezien. De film is van 1942, de tijd waarin ik eigenlijk thuishoor. De wereld van de oorlog, dat is Rick’s Café… Richard – Humphrey Bogart – is de eigenaar. Bogart was toen 43 maar hij had volmaakt doorgerookte en doorgedronken stem. Hij was de eenzame roker in zijn kantoor.. Hij staat een ernstig gesprek te voeren, moeizaam denkend… In de hand heeft hij een sigaret… De rook en de whisky halen het verste eindpunt wanneer hij losjes over de vleugel hangt en de weemoedige klanken van ‘As time goes by…’ in de rook opgaan…

Ik vervloek de beeldenstormers die de cultuur van rituelen kapot hebben gemaakt..” Kees Fens, In het voorbijgaan, VK 12-5-2005.

Saturnus & Petrus: “In Soul-centered astrology, we view Saturn as the agent and administrator of Karmic Law. It is Saturn who stands at the Gates of Initiation, ready to put all who aspire to a higher state of consciousness to the test. In Christian theology, this function is represented by St. Peter for it is He who acts as the Guardian to the Doors of Heaven. As one approaches Paradise, one’s deeds are weighed on the Scales of Divine Justice.” (soulcenter)

Melancholie is vandaag de dag een ziekte waar je een pil voor krijgt. Zoals je ook pillen krijgt wanneer je gevoelig bent, of romantisch, of lui.., allemaal zaken waar een vereconomiseerde (lees: ontmenselijkte) samenleving niets mee kan beginnen.
Economen zijn geen mensenkenners, maar dierentemmers. Zij dresseren het menselijke dier en geven het snoepjes om het kunstjes te laten opvoeren. Daarom worden mensen die geen dier willen of kunnen zijn erg ziek in hun wereld. Zij willen niet gedresseerd worden en als ze alleen maar snoepjes krijgen gaan ze dood. Niks om je over op te winden dus, want de econoom heeft niks aan lastpakken die op een gevoelige en ernstige wijze ‘menselijk’ willen zijn.
We doen dus weinig aan die onmenselijke toestand. Onmenselijk zijn levert geld op. Wie mens wil zijn is vervelend. Wie zou daar iets aan willen veranderen?

Waar het om gaat is dat je jezelf omhoog werkt naar een plek waar je geld kunt verdienen met bezigheden die de economie draaiende houden, terwijl je tegelijkertijd jezelf een mooie droom voor kunt spiegelen: een droom van vrijheid en onafhankelijkheid, die onmiddellijk in duizenden scherven uiteenvalt wanneer je er een hele simpele, doodeenvoudige kei tegenaan werpt.

Dat is de betekenis van de glazen kunstwerken van Jan Wolkers (Schorpioen met Saturnus en Neptunus dominant geplaatst). Ze ogen erg mooi, maar ze kunnen alleen maar bestaan wanneer ze worden opgeborgen binnen de veilige muren van een museum of een kil, modern kantoorgebouw, precies die plekken waar glazen kunstwerken – juist vanwege de kwetsbaarheid die ze uitstralen – niet thuis horen.
Glas symboliseert ruimte, is Maan- of moederdenken (‘immaculata’ of oneindige geborgenheid), en kan daarom een spiritueel verbond aangaan met haar tweelingbroer Saturnus, die de tijd vertegenwoordigt.

Albert Einstein heeft dat tamelijk wazige spirituele beeld vastgelegd in formules die dienen aan te tonen dat tijd en ruimte wiskundig gezien een eenheid zijn, een waarheid die je nauwelijks een ontdekking kunt noemen, omdat relativiteitsdenken de kern vormt van het kosmische denken, waar de astrologie met zijn leer van de eenheid van tegendelen een product van is, zodat je jezelf afvraagt waarom het relativiteitsdenken geen wortel heeft geschoten binnen de wereld van de alfawetenschap, die merkwaardige conservatieve vergaarbak van gekken en malloten die wielen proberen uit te vinden in een wereld die al duizenden jaren – onafhankelijk van welke vorm van zichzelf bedriegende malloterie dan ook – op eigen wielen staat.
In een wereld die relatief is bestaan in feite geen begin en eindpunten. Daarom is het triest te moeten constateren dat we momenteel in een wereld leven die het ruimte-tijd-continuüm van Einstein heeft afgeschaft. Tijd en ruimte zijn niet langer een. We hebben de tijd domweg afgeschaft, waardoor de wereld oneindig klein geworden is: zo klein dat alleen de geestelijke lilliputters kunnen overleven.
Dwergen regeren ons. Zij zijn glansloze korreltjes materie in een wereld die geen ruimte en geen tijd meer kent. Daarom verbazen we ons nergens meer over en omdat verbazing ontbreekt zijn we niet meer melancholisch en wie wel melancholisch is krijgt van de dierentemmers die ons regeren een pil.

Ik slik geen pillen. En daarom ben ik melancholiek. Niet op een zwartgallige wijze, want melancholie is alleen maar een negatief gebeuren in de wereld van de dierentemmer die ons geen menselijkheid gunt, en ik ben er een die menselijkheid ‘goddelijk’ vindt.
“Ik leef in het jaar 1942″, merkt Kees Fens op, en zo’n opmerking doet grote golven melancholie in me oprijzen, bevrijdende melancholie die onmiddellijk contact zoekt met zijn vrouwelijke tweelingbroer: compassie.

Wat Kees Fens ons vertelt is dat de planeten Maan en Saturnus (vader-moeder, ruimte-tijd) uit ons leven verdwenen zijn. We leven in een dierenkooi. We laten ons temmen door malloten. En wie iets ernstigs wil vertellen moet terugreizen in de tijd. Stilgezette tijd, die niet langer een meer is met de ruimte – er ook geen eenheid mee kan vormen, omdat de ruimte door de dierentemmers met grote lompe dikke platen beton verzegeld is.

Saturnus – God van de tijd en hoeder van het lot

Saturnus is in de mythologie de god van de tijd, en daarmee de hoeder of toetssteen van het lot… In de astrologie is hij een ‘trans-saturnale planeet’ de laatste van de zeven oude planeten. Daarom wordt hij ook wel ‘de wachter aan de poort’ genoemd. Hij verwijst naar de laatste fase in het bewustwordingsproces, waarna de weg kan worden vrijgegeven voor de hogere vormen van bewustzijn.
Saturnus geeft een gevoel voor: doel, methodiek, discipline, realiteit en constructief denken. Een praktische levenshouding, gebaseerd op zichtbare en doorgaans materiele waarden, is hem eigen. Zo ook het logisch denken, accuraat plannen en praktisch, doelbewust ergens vorm aan te kunnen geven. Onder Saturnus valt het monotone werk dat geduld, continue en hard werken en zelfdiscipline vereist. Maar ook filosofen, wijzen, kluizenaars, monniken, oude mensen, voorouders horen bij deze planeet.
Saturnus toont ons alle schaduwkanten van ons karakter. Wanneer we eenmaal onze eigen beperkingen en tekortkomingen hebben ervaren en leren accepteren, geeft Saturnus ons een sterke innerlijke ruggengraat, trouw, eenvoud, beheersing, werkelijke volwassenheid. Hij kan dan zoveel diepte geven, dat Jupiter erbij in het niet valt.  (Bron: Gaya website)

Astrologie is een pessimistische wetenschap, hetgeen niks anders wil zeggen dan wat de uitdrukking wil zeggen: willen weten zonder dat daar de noodzaak van een positieve uitkomst aan wordt verbonden, een morele eis die vrijwel altijd wordt gekoppeld aan al die vormen van menswetenschap die ‘officieel’ worden genoemd, een woord dat impliceert dat alle uitkomsten die positief dreigen uit te vallen voor de niet-officiëlen dienen te worden onderdrukt.

Menswetenschap en staat horen niet bij elkaar. Net zoals er een scheiding behoort te bestaan tussen religie en staat, zo hoort er een scheiding te worden aangebracht tussen menswetenschap en staat.
Bètawetenschap kan gewoon een staatsbedrijf zijn. Bètawetenschap is namelijk (vanuit spiritueel oogpunt bezien) geen wetenschap, maar weinig meer dan het bedrijven van kunstjes door mensen die in veel gevallen geestelijk dood (of inactief) zijn.
Dat kan. Je kunt volmaakt imbeciel en geestelijk gestoord zijn en toch een geniale technische constructie ontwerpen. Maar omdat kunstjesmakers vaak ijdele lieden zijn die het niet uit kunnen staan dat hun domme bezigheden ‘dom’ zijn, daarom richten ze allerlei praat- en werkgroepjes in het leven (denk aan de ‘Herenclub’ van een aantal PvdA-bobo’s), waarop zij het etiket ‘cultureel’ plakken, waarmee ze aan willen geven dat ze meer zijn dan de gemiddelde putjesschepper, die ook kunstjes heeft aangeleerd en daar zijn brood mee verdient. Waarom mensen niet toe willen geven dat ze weinig meer doen dan aangeleerde kunstjes ten uitvoer brengen op het grote kitscherige podium dat ‘maatschappelijk leven’ wordt genoemd is mij als anarchist een raadsel.

Ik ben anarchist geworden omdat ik een nuchter en eigenzinnig karakter heb. Als student weigerde ik marxist te zijn, omdat marxisme van mensen eiste dat ze de eigen persoonlijkheid ondergeschikt maakten aan het ‘linkse kunstje’. Harry Mulisch (‘ik schrijf geen romans meer’) en zijn ijdele Amsterdamse stratenmakersopzee-aanhang (lui die deftige dames scheten laten maken, niet als anarchistische vrijheidsdaad, zo van ‘ik zal je es een poepje laten ruiken…’, maar omdat scheten laten een links kunstje is – een soort initiatierite zou je kunnen stellen…) waren allemaal marxist.
De paus van Rome was in die jaren de grote Satan, vooral ook omdat de paus in die tijd weigerde de zionistische staat Israël te erkennen, hetgeen hem door links, dat in die jaren nog zionistischer was dan de zionistische paus (Joop den Uyl was een fanatieke Israëlverdediger) zeer kwalijk werd genomen, hetgeen betekende dat elke vorm van samenwerking met de Katholieke Volkspartij werd afgewezen. Protestant mocht. Protestanten waren echte joodse christenen. Katholieken niet. Allemaal erg kinderachtig natuurlijk, omdat de katholieken in die jaren veel progressiever waren dan in deze tijd, waarin ex-marxisten paus Johannes-Paulus de 2e – de man die Israël heeft erkend – een ‘eminente denker’ noemen, hetgeen je rustig een merkwaardige omschrijving mag noemen, omdat de man weliswaar niet dom was, maar de absolute tegenpool van ‘de denker’, een begrip dat je op iedereen van toepassing kunt verklaren, behalve op mensen die via hun geloofsdogma’s niet in staat zijn door te denken tot aan de wortels van het bestaan, hetgeen toch algemeen wordt gezien als het kenmerk van ‘de filosofische levenshouding’, die juist daarom – vanwege het overschrijden van grenzen die binnen een kleinburgerlijke wereld als juist en passend worden ervaren – door de officiële wetenschap wordt afgewezen.

Officiële wetenschap kent geen filosofen, omdat officiële wetenschap van medewerkers eist dat ze hele simpele waarheden vertalen in ellenlange onbegrijpelijke betogen, die geen enkele bedoeling hebben dan de gewone man ervan te overtuigen dat hij met zijn simpele gewone mensen woorden weinig meer is dan een achteloos op straat gedeponeerde paardendrol.
Dat constateren noemt men pessimisme en wie het gehanteerde beeld goed bekijkt die ziet onmiddellijk in dat pessimisme weinig te maken heeft met het zwaarmoedige gezever van zeurpieten die zich ‘kunstenaar’ noemen – luitjes die altijd en eeuwig aan de drank zijn verslaafd en die zich uiteindelijk, wanneer ze zich dood gezopen hebben, op een droefgeestige wijze van kant maken, waarna het hele volkje van rechtse en linkse stratenmakers zichzelf vol optimisme in beweging zet, teneinde op gewild droefgeestige wijze (niks heerlijkers dan doen alsof je een lijdend wezen bent) het volk duidelijk te maken dat men zichzelf verbonden voelt met deze ‘lijdende verdoemde’…: ordinair boerenbedrog dus, omdat de drankzuchtige tobber binnen het geheel van de culturele stratenmakersopzeeshow altijd de zondebok is, een soort bliksemafleider, die het culturele grauw dient te beschermen tegen al die hinderlijke vurige vonken die bij tijden uit Gods hoge hemel op de mensheid nederdalen.
Waarmee ik dus duidelijk wil maken dat pessimisme nooit bijzonder op prijs wordt gesteld door stratenmakers, hoeveel aan stukken geknipte autobanden ze zich ook voor de knieën gebonden hebben.., zodat mensen die met alle geweld op culturele wijze scheten willen laten maar beter dit kleine pessimistische verhaal niet kunnen lezen.

Pessimist van nature

Ik ben een pessimist van nature. Ben altijd een eenzelvige zonderling geweest in een wereld die zich op zinloze wijze druk zit te maken over niks.
Op een dag – dat herinner ik me nog heel goed – werd ik door mijn moeder, die een ijverige rumoerige vrouw was die nooit eens de mond kon houden als er stilte in het leven nodig was, een bus ingeduwd vol schreeuwende en handtastelijke roomse kinderen: leden van het zangkoor.
Er was een jongen ziek geworden en daarom mocht ik gratis mee. Huilen dus, want ik haatte rooms-katholieke zingende kinderen, vooral wanneer ze ook nog ‘misdienaar’ waren – en dat kwam verschrikkelijk vaak voor, en ik ging dus nooit naar missen waarin gezongen werd – maar die niet erg pessimistische daad van me bleek volmaakt zinloos te zijn – moeders wil was immers wet – zodat ik me uiteindelijk geduldig schikte in mijn lot, stilletjes lijdend temidden van rumoerige roomse kinderen die in plaats van een onbegrijpelijk heilig lied (latijns was mode in die jaren), het ordinaire, door mij als kind al als volstrekt clichématig en ranzig ervaren ‘potje met vet’ ten gehore brachten.
De dagtocht, die mij dwong deel uit te maken van aan zingen verslaafd grauw, werd besloten met een verloting. Hoofdprijs was een grote voetbal, een echte leren bal, die iedereen graag wilde winnen, hetgeen onmogelijk werd gemaakt door wat ik achteraf ervoer als het ingrijpen van God hoogstpersoonlijk, een wonderbaarlijke daad die ertoe leidde dat mij – de uitzondering, de hater van het vrolijke lied – het winnende lot in handen werd gegeven, zodat ik na aankomst in Zwolle triomfantelijk het schreeuwende gezelschap verliet met in mijn armen de grote dure leren voetbal die zij wilden winnen…

Zwaar pessimistisch dus, als kind al, omdat de bal het symbool was van de terreur van de eeuwig zingende massa, waar ik als voetbalhater op neer blikte, zodat het winnen van hun grote kostbare bal mij met intense trots vervulde. Ik had als rustige zwijgzame eenling de massa verslagen, hen het idool ontnomen en hen duidelijk gemaakt dat je helemaal geen lid hoeft te zijn van een rooms kinderkoor wanneer je de hoofdprijs in het leven wilt winnen.

En zo zit ik nog altijd in elkaar. Alles wat religieus is kan voor mijn part naar de hel lopen, niet omdat ik atheïst ben, want waarom zou ik als anarchist niet een vriend mogen zijn van God?, maar omdat ik een pessimist ben, en een pessimist is iemand die God niet zoekt bij de potjes met vet verkopende massa, maar bij alles wat hem in contact kan brengen met een wereld die pessimistisch is. Zo simpel is dat.
Het feit dat pessimisme niet in tel is, bewijst dat we in een massasamenleving leven, een wereld waarin massamensen altijd het kwaad neerleggen bij als gevaarlijk beschouwde eenlingen, mensen die juist helemaal niet gevaarlijk zijn, omdat een eenling altijd de vijand is van bedillerige bemoeizicht en geestelijke terreur, zaken die nu juist het grote kwaad vertegenwoordigen in een optimistische, anti-anarchistische samenleving.

De wet van behoud van energie

Waarmee ik terechtkom bij het begin van dit betoog, namelijk de stelling dat astrologie een wetenschap is die de ontkenning is van kleinburgerlijk optimisme, zodat een astrologische benadering van de werklelijkheid een mens kan doen inzien dat het stellen van positieve daden in een wereld die niet positief is vaak tot gevolg heeft dat je de negatieve ander (die je in jezelf in feite nooit hebt overwonnen) sterker maakt, juist omdat je als enkeling deel uitmaakt van een groter kosmisch geheel waarin zoiets bestaat als de wet van behoud van energie,

Over de Deftige Dame & De Straat

Van oktober 1972 t/m december 1974 zond de VARA de kinderserie De Stratemakeropzeeshow uit. Het was een serie vol vreemde types, vieze woorden en rebellie.

Aart Staartjes, die het programma ontwikkelde, speelde de Straat, Wieteke van Dort was de Deftige Dame, die altijd windjes liet en Joost Prinsen was Erik Engerd, die iedereen vergeefs probeerde te laten schrikken. Ook de andere rollen en sketches werden door dit drietal gespeeld en gezongen.Doordat er veel poep en pies in voorkwam, vonden de kinderen het prachtig. (jeugdsentiment.web)

Charlatans (fantasten die – vaak zonder veel astrologische kennis te bezitten – dagbladhoroscoopjes bij elkaar verzinnen) mogen rustig hun gang gaan, maar serieuze mensen, die het begrip ‘astrologie’ koppelen aan een pessimistische, seculier-liberale wereld- en levensbeschouwing, worden gehaat.

Je moet als astroloog jezelf blijkbaar gedragen als de harlekijn die de niet-objectief oordelende ander van je wil maken: een speelpopje zijn dus in een poppenkast waarin de mens met wetenschappelijke pretenties als een bazige, tirannieke circusmeester op een hoge troon heeft plaats genomen…, belachelijk daarom, omdat hij in feite de rol van hogepriesterlijke wetgever speelt in een wereld waarin geestelijke dwang en geestelijke terreur tot ‘goddelijke’ waarden zijn uitgeroepen, waarden die niet bestaan in een naar openheid en ruimte verlangende kosmische levensvisie, waarin voor iedereen geldende principes centraal staan en niet de aan willekeur gebonden mensenwet (zoals de sharia, de joodse leefregels en de katholieke catechismus).

Dat is de reden waarom ik als onafhankelijk astrologiebeoefenaar (iemand die ook ‘de’ astrologie kritisch benadert) tegenover het op geestelijke onderwerping gerichte ideologische denken van wetenschappers en theologen die geen nuchtere onderzoeker willen of durven te zijn (‘onderzoek alles en houdt vast wat bruikbaar is’) mijn pogingen plaats het astrologische gedachtegoed in een zuiver, of beter gezegd zuiverend licht te plaatsen – aantonen dus dat de astrologie als niet aan moralistisch machtsdenken gebonden wetenschap altijd door conservatieve (d.w.z. onzekerheid verafschuwende) gelovigen in het verdachtenbankje werd (en wordt) geplaatst.

De afkeer van astrologie is onlosmakelijk verbonden met het MONOTHEISME (het geloof dat God tot het exclusieve bezit van een groep kan worden gemaakt.

Monotheïsme

 “Het monotheïsme – dat gezien wordt als een uitvinding van de joden – is in Babylonische gevangenschap ontstaan onder invloed van de Perzen, die van het Zoroastrisme een aan hogepriesterlijke controle onderworpen staatsgodsdienst hadden gemaakt. Die Perzische invloeden leidden tot een revolte die je zou kunnen vergelijken met de ‘beeldenstorm’ die Luther en Calvijn in gang zetten: Vrouwelijke goden werden in de ban gedaan, vruchtbaarheidsrituelen waren taboe, astrologie werd verboden en afbeeldingen van wat als Goddelijk werd ervaren werden verwijderd.” (Uit: Persia & creation of judaism)

Wat uit het bovenstaande citaat (‘Persia & creation of judaism’) duidelijk blijkt is dat het door Babylonische Schriftgeleerden ontwikkelde religiemodel de ontkenning was van wat je het gangbare Polytheïstische wereldbeeld zou kunnen noemen (polytheïsme = veelgodendom). Het Monotheïsme was in feite een van het Perzisch-Zoroastrische priesterdenken afgeleide THEOCRATIE, waarbinnen het anarchistische wereldje van de astrologie afgeschilderd wordt als afgodendienst ofwel ‘het eren van niet door de clerus gecontroleerde goden’.

Monotheïsme (gezien als theocratische, aan het patriarchale denken gebonden dwingelandij) is verschraling, inperking, het terugbrengen van de wereld en de kosmos tot een gebied van 1 vierkante millimeter, op zo’n manier dat de spirituele (of geestelijke) ruimte van het spirituele anarchisme wordt opgevuld met de dorre leegte van ‘de volmaakt inhoudsloze wet’.

De religie wordt ontdaan van vrouwelijke goden, vruchtbaarheidsriten worden geacht zeer onfatsoenlijk te zijn en dienen daarom geschrapt te worden, astrologie staat met zijn ontkenning van het hogepriesterlijke eengodendom haaks op het theocratische autoriteitsdenken en kan derhalve ook niet geaccepteerd worden, kortom: de Perzische vorm van het monotheïsme (overgenomen door het nationalistische jodendom) is een tegen het volledige leven gerichte burgermansreligie die – juist omdat het anarchisme met zijn benadrukking van de waarde van het individu er uit werd weggeschreven – een aan wereldse macht gebonden Messiasbeeld ontwierp dat de ontkenning is van wat mystici (die je ook religieuze anarchisten zou kunnen noemen) ‘individuele verlichting’ of ‘eenwording van de mens met God’ noemen (een koninkrijk dat niet van deze wereld is).

Tegen vrouwen en seksualiteit

Opmerkelijk is dat in deze moderne tijd de seculiere religie die men ‘zionisme’ noemt (politiek bedrijven in dienst van een tot wetenschappelijke wet uitgeroepen mythe) steeds dichter tegen het conservatieve gedachtegoed van de Perzisch-Babylonische schriftgeleerden aankruipt, een denkwijze die je het best kunt typeren met de aan de hogepriester KAIFAS toegekende uitspraak: “Wat betekent het lot van anderen wanneer het onze gemeenschap goed gaat?”

Een merkwaardige zaak natuurlijk, vooral wanneer je bedenkt dat zionisten in de Monotheïstische staat IRAN (waarin de hogepriester als een soort God-Koning fungeert) de grootste bedreiging zien voor het eigen bestaan.

De God-Koning

Je zou het een overlevingsstrategie kunnen noemen, en wie wil overleven kiest zelden voor rationeel gedrag, maar wat het ook is: het is en blijft een ontkenning van het aan geen enkele ideologie gebonden astrologische gelijkheidsbeginsel en het is daarom vanuit modernistisch-liberaal oogpunt bezien een slechte zaak.

Astrologie en Holisme

DANE RUDHYAR:
De geboortehoroscoop, gezien als een hemelse boodschap

We kunnen onze relatie met het universum (en daarmee ook met het relatief kleine planetaire stelsel waar de aarde deel van uitmaakt) niet ontkennen. Elke poging de realiteit van de kosmische werkelijkheid te ontvluchten (‘als we zeggen dat het niet bestaat dan bestaat het ook niet…’) zal op de lange duur niet alleen zinloos blijken te zijn (waar we deel van uitmaken kunnen we nu eenmaal niet ontlopen), maar zal ook onze spirituele kijk op de wereld betekenisloos maken.
We zullen bescheidenheid moeten aanleren, accepteren dat alles er is zoals het is. Alleen op de wijze waarop we de werkelijkheid accepteren kunnen we een zekere mate van controle uitoefenen. Hoe gaan we om met wat op ons afkomt, hoe reageren we op de invloeden die van buitenaf op ons afkomen?
De waarde van de astrologie schuilt daarin, dat het de gebruiker in staat stelt op een gewetensvolle wijze het leven te benaderen, op zo een manier dat niets op een blinde wijze wordt buitengesloten, omdat altijd het bestaan van alles (de keuze voor een holistische benadering van de werkelijkheid) wordt geaccepteerd.
Mensen leren met het leven om te gaan, dat zou je de taak van de astroloog kunnen noemen. Niet op een vals-moralistische wijze, een poging het leven van anderen vanuit eigen een eigen waardenpatroon te beperken en te begrenzen, maar op een wijze die de ander in staat stelt het geheel van zijn eigen leven te overzien.

Het probleem van het modern Westerse individualisme is dat mensen zich niet meer verbonden voelen met een groter geheel. We accepteren niet meer het gegeven dat we samen een intelligent systeem vormen waarin alles met alles samenhangt.
De grotere verbanden waar we voor kiezen zijn in feite kleine deelsystemen die op een vrij willekeurige wijze bij elkaar gehouden worden via soms redelijke, soms onredelijke wet- en regelgeving: het gezin, de familie, de staat, etc… Het gevaar van die willekeur is dat mensen hogere waarden (principes die voor iedereen gelden) ondergeschikt maken aan traditie, religieuze regels, toevallige modeopvattingen of morele vormen van dwingelandij die gebaseerd zijn op het recht van de sterkste. Wat niet in het eigen straatje past, of gewoon te zwak is om zich te verdedigen, bestaat binnen dit chaotische leefsysteem niet meer.

 

Het Grote Geheel

 

 

 

De geboortehoroscoop kan gezien worden als de boodschap die ‘Het Grote Geheel’ voor je heeft. Een boodschap in een symbolische taal, een taal die oude beelden en moderne woorden bij elkaar probeert te brengen.
De geboortehoroscoop is een vaststaand gegeven. Je kunt er niets aan veranderen. Je kunt jezelf niet dwingen iemand te zijn die je niet bent. Je kunt een rol spelen, maar in dat geval ben je in feite een soort ‘niemand’, een mens zonder een eigen gezicht en alles wat je doet heeft geen enkele waarde voor datgene wat spirituele mensen ‘zelfontwikkeling’ of ‘zelfontplooiing’ noemen.
In de geboortehoroscoop oefent elke planeet invloed uit op een andere planeet. Die invloeden zijn voor iedereen verschillend, niemand, ook een tweeling niet, heeft dezelfde horoscoop, omdat niemand op hetzelfde moment geboren wordt.

 

De astroloog ziet de kosmos als een organisch (levend) geheel. Een planeet is meer dan een grote hoeveelheid samengeklonterde materie. Toeval bestaat niet. De wijze waarop het planetaire systeem is opgebouwd moet gezien worden als het ‘intelligente plan’ achter ‘het Grote geheel’. Je zou dat grote geheel ‘God’ kunnen noemen, en in de oudheid gebeurde dat ook. De oude Egyptenaren noemden God ‘het geheel van het bestaande’, een opvatting die terug te vinden is in de bijbel waar God tegenover Mozes zichzelf omschrijft als ‘IK BEN IK BEN” (ik ben dat wat is…).
We noemen dit de holistische kijk op de wereld. Een opvatting die er vanuit gaat dat holistische principes overal werkzaam zijn…

 

Vrije vertaling van een gedeelte uit een artikel van Dane Rudhyar